Yesterday I managed to leave work early, to go and see Lawrence Lessig (http://www.lessig.org/blog/) at the Meet the Media Guru in Milan, Italy. Lessig is an American expert on law and technology and is probably most known for his statement: code is law. With this expression he investigates the implicates of computer code (source code) fullfiling the same role as legal code.
Not fully familiar with Lessig’s books and ideas I was quite exited and went with high hopes to the Mediateca Santa Teresa. I was wrong.
When I arrived (ten minutes before the official opening) no more people were allowed entrance. That is no “normal people” weren’t allowed entrance — people who knew people obviously could enter without problems. It didn’t look so packed that public security was a serious issue, but since the event is free of charge I didn’t really feel like making a scene. So far no big problem.
From the edge of the balcony I could still see the screen on which Lessig was to be projected. Along with 30 or so people we enjoyed our balcony view of the projection. I could see all the people inside were already enjoying their cold beers. A quarter of an hour later it actually begun. I was about to hear Prof. Lessig!
The first speaker was a lady of the organisation of Meet The Media Guru which applauded all the sponsors involved. And she continued to talk, and talk, and talk. Word to the official sponsor of the Community of Milan who also was very happy with this event. Then again the lady from Meet The Media Guru, she and applauded some more people. She used all the right techno-jargon: open source, freedom, internet, et cetera. A person (sponsor?) from the audience took the Mic, and urged the need for freedom on the Internet in Italy. They even started their own embryonic movement. Great. At this point I was already sighing and complaining fiercely. It’s my nature, yes I am a bit short tempered (mea culpa). Is this event about an interesting speaker or is it a big advertising event?
Finally Prof. Lessig took the word. Obviously he spoke in English. The organisation had arranged a translator to translate *live* Prof. Lessig’s words in Italian. It sounded horribly, and it was confusing to follow. I went home.
It’s probably my ignorance or naitivity. But next time I prefer to miss the Media guru.
Read More
After some mind-boggling weeks of searching a company for doing my internship: I found a place in a small agency in Switzerland called SketchIn. The office is in the southernmost part of Switzerland in the canton (region) called Ticino and the place is called Lugano. In Ticino the people speak Italian and espresso is a normal part of the day. While being there I took some pictures of Lugano, which give a good impression of a town which British would call ‘a lovely town’. The office itself is being finished literally at this moment. So on my first day I helped constructing the office furniture!
Promising internship
It promises to be an inspiring internship. We are in a small team with a diversity of skills and cultures, which should makes us ready to operate on the whole European market. There seems to be a lot of space for ideas and suggestions. All in all I sincerely look forward to start this internship.
Het aftellen is begonnen. Maandagochtend vroeg vertrekken Jasper en ik naar Milaan. Nog een zaken die geregeld moeten worden, dan kan mijn roekeloze avontuur beginnen.
Vandaag heb ik de allerlaatste documenten opgehaald uit Amsterdam. Doorvoor ben ik langs het Italiaanse consulaat geweest om de handtekening van de vertaler te laten legaliseren. Het bleek dat de Italiaans vertaler mij enorm heeft gematst. Er moesten ongeveer acht pagina’s vertaald worden. Ik zag de bui al hangen – aangezien je per woord betaald – en had dan ook op een bedrag gerekend van drie à vier honderd euro. De vertaler heeft slechts een fractie van het werkelijke bedrag in rekening gebracht! Dat houdt een ondernemende student op de been.
Deze week kreeg ik ook antwoord uit Milaan over mijn definitieve aanmelding. De officiële inschrijftermijn om mijn vertaalde diploma, cijferlijst en modulebeschrijvingen in te leveren sloot namelijk op 12 september. Mijn zorg was dan ook dat ik uiteindelijk wel de documenten in mijn bezit zou hebben, maar dat Milaan ging zeuren vanwege het te laat inleveren. Dit blijkt geen probleem.
Het avontuur gaat maandagochtend verder als Jasper en ik met vaders auto koers zetten naar het land van de pizza’s en pasta. De auto zal gevuld zijn met mijn bagage: drie bakken kleding, ongeveer acht dozen aan boeken, apparatuur en allerlei andere rommel. Naast deze bagage gaat mijn mountain bike mee. De fietsenmaker heeft hem volledig gereviseerd, hij loopt dan ook als nooit tevoren (Ruben bedankt!).
We hopen in één dag naar Milaan te kunnen rijden; wat betekent dat we ongeveer 1100 km moeten rijden. Zelf heb ik geen rijbewijs, dus mijn broer zal het klusje in zijn eentje moeten klaren. Maar in Milaan wacht ons een royale kamer in een uiterst luxueus hotel Nettuno in het hartje van Milaan, niet ver van het centraal station. De volgende dag ga ik op pad om mijn aanmelding af te ronden.
Op 3 oktober zal ik mijn eerste les volgen van mijn Master-programma. Daarnaast zal ik ook beginnen aan de vakken die in het Italiaans worden gegeven. Daarin ga ik onder andere in het Italiaans leren optellen.
Read More
